پایش و بهبود سلامت روان دانش آموزان با حسگرها و تحلیل لحظه ای داده ها

سلامت روان دانش آموزان، به عنوان یکی از عوامل کلیدی موفقیت تحصیلی و اجتماعی، نیازمند پایش مستمر و مداخلات به موقع است. روش های سنتی ارزیابی سلامت روان—مانند پرسشنامه ها و مصاحبه های دوره ای—با وجود ارزش علمی، در شناسایی تغییرات لحظه ای و نشانه های اولیه اختلالات روانی با محدودیت های جدی مواجه اند. پژوهش حاضر با هدف طراحی و ارزیابی یک نظام پایش مبتنی بر حسگرهای پوشیدنی و تحلیل لحظه ای داده ها در یکی از مدارس ابتدایی شهرستان اسلام آباد غرب در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. روش پژوهش ترکیبی (کمی–کیفی) بود؛ در بخش کمی، داده های فیزیولوژیک ۳۰ دانش آموز پایه های چهارم تا ششم (۱۵ دختر و ۱۵ پسر) به مدت چهار هفته با استفاده از مچ بند هوشمند ثبت شد و پرسشنامه نقاط قوت و مشکلات (SDQ) در مراحل پیش آزمون و پس آزمون تکمیل گردید. در بخش کیفی، بازخورد معلمان و والدین از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته گردآوری و تحلیل محتوایی شد.نتایج نشان داد که پس از دوره پایش و مداخلات کوتاه مدت، نمره کل مشکلات رفتاری در پرسشنامه SDQ به طور معناداری کاهش یافت (p<۰.۰۰۱) و شاخص های فیزیولوژیک از جمله ضربان قلب و کیفیت خواب بهبود پیدا کرد. همچنین، تحلیل داده های کیفی نشان داد که دسترسی به اطلاعات لحظه ای موجب افزایش آگاهی معلمان از وضعیت روانی دانش آموزان، بهبود همکاری والدین و اجرای مداخلات هدفمندتر شده است. با این حال، برخی والدین نگرانی هایی درباره حفظ حریم خصوصی و امنیت داده ها مطرح کردند که بیانگر ضرورت تدوین چارچوب های اخلاقی و قانونی روشن است.این پژوهش تایید می کند که فناوری های حسگرمحور و تحلیل بلادرنگ داده ها می توانند ابزاری موثر برای ارتقای سلامت روان در محیط های آموزشی باشند، مشروط بر آنکه چالش های فنی، اخلاقی و حقوقی به صورت جامع مدیریت شوند.

کلیدواژه ها:

سلامت روان ، حسگر پوشیدنی ، تحلیل لحظه ای داده ها ، دانش آموزان ابتدایی ، مداخله زودهنگام