تاثیر یادگیری فعال بر نتایج تحصیلی دانش آموزان/

هدف این مقاله بررسی جامع تاثیر یادگیری فعال بر ابعاد مختلف نتایج تحصیلی دانش آموزان است. یادگیری فعال رویکردی دانش آموزمحور است که در آن یادگیرندگان به جای دریافت منفعلانه اطلاعات، به طور فعال در فرآیند یادگیری مشارکت می کنند. مبانی نظری این رویکرد ریشه در سازنده گرایی (پیاژه و ویگوتسکی)، نظریه های پردازش اطلاعات و نظریه شناختی-اجتماعی بندورا دارد. روش های متنوعی از یادگیری فعال شامل بحث و گفتگو، کار گروهی و پروژه های مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله PBL))، مطالعه موردی، مناظره و ایفای نقش، آموزش همتا، سخنرانی های تعاملی، و شبیه سازی و بازی های آموزشی مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج پژوهش ها نشان می دهد که یادگیری فعال به طور قابل توجهی به افزایش درک مفاهیم و یادگیری عمیق تر، بهبود مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله، تقویت مهارت های اجتماعی و همکاری، افزایش انگیزه و مشارکت، بهبود حافظه و یادآوری، توسعه مهارت های فراشناختی، پرورش خلاقیت و نوآوری، و افزایش خودکارآمدی و اعتماد به نفس در دانش آموزان منجر می شود. با این حال، پیاده سازی یادگیری فعال با چالش هایی نظیر مقاومت معلمان، دانش آموزان و والدین، محدودیت های زمانی و برنامه درسی فشرده، اندازه کلاس و منابع فیزیکی، چالش های ارزیابی، و مقاومت سیستم آموزشی روبروست. نقش معلم در این رویکرد از انتقال دهنده صرف اطلاعات به طراح، تسهیل گر، راهنما، مربی، مشاهده گر و مدل ساز تغییر می کند. این مقاله بر اهمیت آموزش و توسعه حرفه ای معلمان و حمایت سیاست گذاران برای پیاده سازی موفقیت آمیز یادگیری فعال تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، نتایج تحصیلی ، سازنده گرایی ، تفکر انتقادی ، حل مسئله ، مهارت های اجتماعی ، انگیزه ، خودکارآمدی ، آموزش و پرورش