واکاوی معیارهای نمود انسانگرایی در معماری؛ از آغاز پیدایش تا عصر حاضر

واژه اومانیسم یا انسانگرایی به نگرشی از رنسانس اطلاق می شود که انسان در محوریت آن قرار دارد و بر پتانسیل او در یادگیری، اکتشاف و دستیابی به موفقیت تاکید میکند. با عنایت به فقدان پژوهشهای داخلی در زمینه تاثیر مکتب فکری انسانگرایی بر معماری، مقاله حاضر با هدف دستیابی به معیارهای نمود انسانگرایی در معماری با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی به واکاوی ویژگیهای آثار معماری که براساس نگرش انسانگرایی از آغاز پیدایش تا عصر حاضر شکل گرفتهاند، میپردازد و تاثیر تحولات این مفهوم را در گذر زمان در معماری تحلیل مینماید. روش پژوهش ترکیبی و مبتنی بر شیوه تاریخی و با راهبرد تفسیری و تطبیقی است؛ یافتههای تحقیق نشان میدهد فلسفه انسانگرایی در طول تاریخ معماری دیدگاه بسیار منعطفی داشته و از تعصبات سختگیرانه مذهبی به دور بوده و در هر عصری متناسب با نیازهای انسان و شرایط جامعه تغییر یافته است؛ توجه به مقیاس انسانی، الهام از طبیعت، استفاده از سنتهای تاریخی به شیوه مدرن و مطابق با شرایط روز مورد توجه معماری انسانگرا بوده که امروزه نیز کاربرد خود را دارد؛ تغییر رویکرد انسانگرایی در معماری به سمت پایداری و تاکید بر حفظ فضای باز، کاهش مصرف انرژی و ایجاد محلههای پایدارتر در عصر حاضر از شاخصههای انسانگرایی عصر پسامدرن است. بنابراین انسانگرایی در معماری هنوز زنده است و تحت تاثیر نیازها، دغدغهها، فرهنگ و ویژگیهای جامعه انسانی تکامل خواهد یافت.

کلیدواژه ها:

انسانگرایی ، معماری ، عصر باستان ، رنسانس ، انقلاب صنعتی ، مدرنیته.