بررسی رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان و استراتژی های یاددهی-یادگیری در علوم تربیتی

این پژوهش به بررسی رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان و استراتژی های یاددهی-یادگیری در علوم تربیتی می پردازد. هدف اصلی این است که مشخص شود چگونه باور دانش آموزان به توانایی های خود در یادگیری (خودکارآمدی) با روش ها و راهبردهایی که معلمان در فرآیند تدریس به کار می گیرند، در ارتباط است. در این تحقیق، ابتدا مفاهیم خودکارآمدی تحصیلی و استراتژی های یاددهی-یادگیری به صورت جامع تبیین شده و سپس با بررسی مطالعات پیشین، چارچوب نظری پژوهش ترسیم گردیده است. روش تحقیق به صورت توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری شامل دانش آموزان مقاطع مختلف تحصیلی است. نتایج پژوهش نشان می دهد که بین خودکارآمدی تحصیلی و استراتژی های یاددهی-یادگیری رابطه معناداری وجود دارد. به این صورت که استفاده از استراتژی های فعال و دانش آموزمحور توسط معلمان، می تواند به افزایش باور دانش آموزان به توانایی هایشان و در نتیجه بهبود عملکرد تحصیلی آن ها منجر شود. این نتایج می تواند به برنامه ریزان درسی و معلمان در انتخاب روش های تدریس موثرتر برای ارتقای سطح یادگیری و انگیزه بخشی به دانش آموزان کمک کند. یافته ها حاکی از آن است که تقویت خودکارآمدی تحصیلی از طریق طراحی آموزشی مناسب، یک ضرورت در نظام آموزشی است.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، استراتژی های یاددهی ، یادگیری ، علوم تربیتی ، عملکرد تحصیلی.