بررسی نظام آموزشی در بستر تربیت و یادگیری

نظام آموزشی به عنوان یکی از مهم ترین بسترهای تربیتی و یادگیری می تواند نقش کلیدی در پرورش خلاقیت ایفا کند. اما در عمل، بسیاری از نظام های آموزشی به دلیل وابستگی به روش های سنتی تدریس، حافظه محوری و نبود توجه به مهارت های تفکر واگرا، نتوانسته اند به این هدف مهم دست یابند به عقیده گنجی (۱۳۹۳)، در محیط های آموزشی کنونی، معلمان بیشتر بر انتقال دانش و اطلاعات تاکید دارند و فرصت کمتری برای ایجاد خلاقیت و پرورش تفکر انتقادی در دانش آموزان فراهم می شود. در این فضا، دانش آموزان اغلب به تکرار محفوظات می پردازند و کمتر فرصت می یابند که تفکرات نوآورانه و خلاقانه خود را ابراز کنند. این وضعیت منجر به کاهش توانایی حل مسئله، فقدان اعتماد به نفس و عدم آمادگی برای زندگی در دنیای مدرن و پیچیده امروز می شود. حال آن که به گفته نصیری (۱۳۹۴)، اگر نظام آموزشی به درستی طراحی و اجرا شود، می تواند زمینه ساز رشد خلاقیت در دانش آموزان باشد و آنان را به افرادی نوآور، سازگار و کارآفرین تبدیل کند.