ارزیابی نقش مهارت های ارتباطی و عاطفی آموزگار در کاهش رفتارهای پرخطر و بهبود تعاملات کلاسی

نقش آموزگار در نظام تعلیم و تربیت صرفا به انتقال دانش و محتوا محدود نمی شود، بلکه بعد انسانی، عاطفی و ارتباطی رابطه معلم با دانش آموزان، از مهم ترین عوامل اثرگذار بر شکل گیری رفتارها، نگرش ها و تعاملات در محیط مدرسه به شمار می رود. پژوهش حاضر با رویکردی کیفی و تحلیلی–کتابخانه ای، به بررسی تاثیر مهارت های ارتباطی و عاطفی معلمان در کاهش رفتارهای پرخطر دانش آموزان و ارتقاء کیفیت تعاملات در کلاس درس می پردازد.در این مقاله، ابتدا به تبیین مبانی نظری مهارت های ارتباطی و عاطفی در حرفه آموزگاری پرداخته شده و سپس رفتارهای پرخطر رایج در محیط مدرسه و عوامل فردی، خانوادگی و محیطی موثر بر آن ها مورد بررسی قرار گرفته است. در ادامه، اهمیت ارتباط انسانی، گفت وگو محور و همدلانه معلم با دانش آموز به عنوان ابزاری برای پیشگیری و مدیریت رفتارهای آسیب زا تحلیل شده و شواهد نظری و میدانی مرتبط با این موضوع بررسی شده اند.در پایان، راهکارهایی برای توانمندسازی معلمان در این حوزه، از جمله بازنگری در محتوای دوره های تربیت معلم، برگزاری کارگاه های آموزشی ضمن خدمت، بهره گیری از ظرفیت مشاوران مدرسه، و ایجاد فضای حمایتی در مدرسه پیشنهاد شده است. نتایج این پژوهش بر ضرورت توجه همه جانبه به بعد انسانی آموزش و تقویت جایگاه مهارت های ارتباطی در حرفه معلمی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، هوش هیجانی ، معلم ، رفتارهای پرخطر ، تعاملات کلاسی ، ارتباط همدلانه ، مدیریت کلاس.