منظر باغ ملکوت

باغ محملی است برای ارائه نمادین مفاهیمی که با به کارگیری معانی مستتر در عناصرش طرح قابل تاویلی از یک روایت عرفانی به منصه ظهور می رسد. طراح می تواند از باغ به عنوان ابزاری در راستای ارتقای اندیشه های عرفانی بهره گیرد. هدف تحقیق بررسی و به کارگیری مفاهیم عارفانه در طراحی منظر باغ ملکوت است و به این پرسش پاسخ می دهد که چگونه می توان به ترجمان کالبدی مضامین معناگرایانه و مصادیق آن در طراحی منظر باغ ملکوت دست یافت؟ این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای، نخست به تحلیل محتوا و استنتاج از مفاهیم منبعث از جهان بینی عرفانی پرداخته، سپس توسط مشاهدات میدانی و توجه به تاثیر معنوی عناصر موجود در بستر طرح (رودخانه، زیارتگاه و آرامستان) در جهت طراحی منظر کمال به مثابه استعاره ای از بهشت گام برمی دارد. بر اساس نتایج مفاهیم مستخرج از عوالم وجود در عرفان می تواند در باغی که اعتبار خود را از معنا کسب می نماید، طی روندی جانشینی- هم نشینی با نماد و نشانه موجود در اشعار مولانا در مورد باغ و هفت شهر عشق عطار قرار گیرد. این ترجمان کالبدی مستلزم رعایت سلسله مراتبی است که با هدف رسیدن به منزل نهایی، ساختار اصلی باغ شامل عوالم جامع، ناسوت، ملکوت، جبروت، لاهوت و هاهوت را شکل می دهد؛ در دل هریک از عوالم، مصادیق معماری منظر همچون عناصر طبیعی و مصنوع (وجود آب و گیاه در فضا)، نظام پوششی، نور و سایه، حواس پنج گانه و... جلوه گر حس فضایی مورد نظر خواهند بود.

کلیدواژه ها:

معماری منظر ، باغ ملکوت ، باغ مفهومی ، عوالم وجود ، هفت شهر عشق