مدیریت تاخیر پروژه های ساخت و ساز با رویکرد ترکیبی ساختاری – دینامیکی در ایران

پژوهش حاضر با استفاده از رویکرد ترکیبی ساختاری – دینامیکی به ارائه مدل مدیریت تاخیر پروژه های ساخت و ارزیابی عوامل موثر بر آن می پردازد. در نهایت، مدلی متناسب با وضعیت مدیریتی در شرکت های پیمانکاری رتبه یک استان تهران ارائه نموده است. بدین منظور، در جهت تحقق اهداف تحقیق، از یک رویکرد ترکیبی – اکتشافی بکار می گیرد. در این راستا، ابتدا با بررسی پیشینه پژوهش و نظر خبرگان به شناسایی عوامل موثر بر تاخیر پروژه های ساخت و ساز در ایران پرداخته شد و نتایج منجر به استخراج ۱۲ عوامل تاثیرگذار گردید. سپس عوامل شناسایی شده توسط روش مدلسازی ساختاری- تفسیری (ISM) سطح بندی شده و شبکه تعاملات آنها رسم شد. در نهایت، با استفاده از فن پویایی سیستم (SD)، به مدل سازی عوامل تاثیرگذار در دو حالت تحریمی و غیر تحریمی پرداخته شد. ارزیابی صحت و اعتبار مدل ارائه شده در مدیریت تاخیر پروژه های ساخت و ساز طی یک دوره ۱۰۰ ماهه بررسی گردید و نتایج نشان داد که با توجه به عوامل موثر بر تاخیر، در گذر زمان با شدت گرفتن تحریم ها میزان کمبود مواد در حال افزایش است که نشان از رفتار منطقی مدل دارد. همچنین، با توجه به دوره ی شبیه سازی در حالت غیرتحریمی توانمندی های مدیریت برای نظارت و کنترل پروژه افزایش یافته است. در شرایط تحریمی با توجه به محدودیت در دسترسی به فناوری های نو ممکن است توانمندی های مدیر در نظارت و کنترل پروژه به مدت محدودی افزایش یابد اما در طول دوره با شدت گرفتن تحریم ها پیش بینی انجام شده رفتار ثابت را نشان می دهد. به طور کلی پژوهش حاضر، مدیریت تاخیر پروژه های ساخت و ساز را با تغییر دوره برنامه ریزی بر اساس روش یکپارچه پیگیری می کند و مناسب ترین استراتژی و دوره برنامه ریزی را برای سیاست گذاران شناسایی نموده و یک دوره برنامه ریزی مناسب برای مدیریت تاخیر پروژه های ساخت و ساز در دنیای واقعی تعیین می نماید.

کلیدواژه ها:

مدیریت تاخیر ، پروژه های ساخت و ساز ، رویکرد ترکیبی ، مدلسازی ساختاری تفسیری (ISM) ، پویایی سیستم (SD)