بررسی آزمایشگاهی اثر استفاده از سختکننده در اتصالات فولادی T-stub تحت بارگذاری چرخهای

اتصالات در سازههای فولادی از مهمترین بخشهای سامانه باربری در ساختمانها میباشند. اتصالات دارای سپری با پیچ و مهره به دلیل عدم استفاده از جوش در اجزای اتصال از اهمیت ویژهای برخوردارند. به منظور بهبود پارامترهای لرزهای در این نوع اتصال، در این تحقیق استفاده از یک سختکننده در سپری اتصال T-stub پیشنهاد شده است. سه نمونه آزمایشگاهی با مقیاس واقعی برای بررسی طرح پیشنهادی ساخته شده و در آزمایشگاه مورد بارگذاری قرار گرفتند. در این تحقیق بارگذاری بصورت چرخهای و شبه استاتیکی به نمونههای آزمایشگاهی اعمال گردید. نمودار چرخه ای برای نمونههای آزمایشگاهی بدست آمد و براساس آن نمودار استخوانی و دوخطی معادل ترسیم شدند. براساس نمودار دوخطی معادل، پارامترهای لرزهای برای نمونهها محاسبه و مقایسه شدند. نمونه اول بر اساس روش طراحی ارائه شده در آئین نامه ANSI/AISC ۳۵۸-۱۶ ساخته شده و در نمونه های بعدی سختکننده مورد نظر با دو ضخامت متفاوت ۸ و ۱۰ میلیمتری به اتصال اضافه شد. نتایج آزمایشات مورد بررسی قرار گرفته و پارامترهای لنگر نهایی، سختی موثر، شکلپذیری، و ظرفیت اتلاف انرژی محاسبه و ارزیابی شدند. نتایج نشان دادند که اضافه کردن سختکننده به اتصال T-stub باعث ارتقای عملکرد لرزهای اتصال و ارتقای پارامتر های لرزه ای شده است. نتایج نشان دادند که در نمونه های دارای سخت کننده با ضخامت ۸ و ۱۰ میلیمتری لنگر نهایی به ترتیب حدودا ۹% و ۱۴% افزایش داشته است؛ سختی موثر به ترتیب ۴۴% و ۹۲% و ظرفیت اتلاف انرژی ۵۴% و ۶۷% ارتقا یافته اند. همچنین شکل پذیری برای نمونه های دارای سخت کننده به ترتیب ۱۲% و ۵۸% رشد داشته اند. نتایج همچنین نشان دادند که ضخامت سخت کننده تاثیر قابل توجهی بر رفتار اتصال پیشنهادی دارد.

کلیدواژه ها:

اتصالات فولادی ، T-stub ، لنگر نهایی ، شکل پذیری ، ظرفیت اتلاف انرژی ، سخت کننده فولادی ، تست آزمایشگاهی