تغییر اقلیم و کاهش انتشار– از تعهد تا اقدام

مباحث مبنایی تغییر اقلیم بر دو محور استوار است: (۱) منبع و منشا (source) انتشار و (۲) محل جذب (sink) گازهای انتشار یافته، به زبان ساده تر «چشمه» و «چاهک» مرتبط با گاز های گلخانه ای. مهم ترین شاخص در تغییر اقلیم، افزایش انتشار گازهای گلخانه ای است. بر اساس منابع علمی موجود، گرم شدن کره زمین ارتباط مستقیمی با افزایش گازهای گلخانه ای به ویژه دی اکسید کربن و متان دارد. هر اقدامی برای کاهش انتشار، یا جذب گازهای گلخانه ای، برای برنامه های استراتژیک تغییر اقلیم مطلوب است. معمولا در متون الزام آور و مورد توافق در سطح بین المللی، کشورهایی که عامل اصلی انتشار هستند، به کاهش انتشار در بازه های زمانی مختلف متعهد شده اند. کنوانسیون تغییر اقلیم و پروتکل کیوتو نمونه ای از این توافقات هستند. موافقت نامه پاریس، که توسط روسای کشور ها مورد توافق قرار گرفت، نمونه کامل تر و دارای الزامات بیشتری است و برای کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه ضرورت اجرا دارد.