بررسی شروط در موافقت نامه های سرمایه گذاری خارجی و مالکیت فکری

امروزه سرمایه گذاری خارجی مستقیم از الزامات توسعه به خصوص در کشورهای در حال توسعه می باشد. به همین دلیل دولت ها همواره برای جذب سرمایه گذاری خارجی در تلاش و رقابت هستند. گرایش به درج شروط قراردادی مقابله با فساد در قراردادهای سرمایه گذاری و تجاری بین المللی را نشان داده است. برخی از معاهدات، مانند پیمان تجاری اقیانوس آرام (معاهده شراکت ترنس پسفیک)، حاوی تعهدات ماهوی و رویه ای از قبیل جرم انگاری فساد، ارتقای صداقت در بین مقامات دولتی و افزایش آگاهی عمومی در مورد خطر فساد در سرمایه گذاری می باشد. معاهدات دوجانبه سرمایه گذاری، از ابزارهای جذب سرمایه خارجی است که در آنها مشوق ها و استانداردهای رفتاری مناسبی برای حمایت از سرمایه گذار خارجی در قبال مسائلی مانند عدم تبعیض، تضمین تعهدات، سلب مالکیت، انتقال عواید، مرجع حل و فصل اختلافات داده می شود. جمهوری اسلامی ایران در سال های اخیر تعداد ۶۱ قانون موافقتنامه دوجانبه با حمایت متقابل از سرمایه گذاری خارجی کشورهای مختلف در مجلس شورای اسلامی به تصویب رسانده است؛ هدف از این پژوهش بررسی شروط در موافقت نامه های سرمایه گذاری خارجی و مالکیت فکری می باشد. روش تحقیق حاضر بر حسب ماهیت موضوع ، از نوع توصیفی - تحلیلی است . از اینرو در این پژوهش تلاش شده است شروط مندرج در موافقت نامه های دو جانبه سرمایه گذاری خارجی بر حمایت از حقوق مالکیت فکری در حقوق ایران مورد بررسی قرار بگیرد.

کلیدواژه ها:

شروط سرمایه گذاری ، سرمایه گذاری خارجی ، مالکیت فکری