تحلیل رابطه ی برتری اخلاقی و خودگروی اخلاقی در رویکرد فلسفه ی اخلاق نیچه

علی رغم تناقض ضمنی موجود، میان «برتری اخلاقی» و «خودگروی» در فلسفه ی اخلاق، این مفاهیم در فلسفه ی اخلاق نیچه با یکدیگر پیوند دارند. نیچه با تکیه بر مفاهیم «اراده به قدرت» و «انسان برتر»، بر ارتباط اخلاق، به عنوان امری وابسته به فردیت و آزادسازی از قیود سنتی تاکید می کند. مفهوم خودگروی با مفهوم اراده به قدرت، ارتباط وثیقی دارد که این اراده به عنوان ابزاری جهت دستیابی به انسان برتر مطرح می شود. انسان برتری که می تواند ارزش های خود را خلق کند و به برتری اخلاقی دست یابد که این برتری اخلاقی، قدرتی برای عبور از ارزش های غالب اجتماعی است. با توجه به رابطه ی متقابل میان اراده به قدرت و انسان برتر، این ظرفیت در اندیشه ی نیچه وجود دارد که می توان با تبیین ارتباط میان خودگروی و برتری اخلاقی نه به عنوان مفاهیمی متقابل، بلکه به عنوان دو نیروی سازنده در راستای آزادی فردی و رهایی از قیود اجتماعی در فلسفه ی اخلاق عمل نمایند.

کلیدواژه ها:

Egoism ، Moral Overridingness ، Will to Power ، Übermensch ، Nietzsche’s Moral Philosophy ، خودگروی ، برتری اخلاقی ، اراده معطوف به قدرت ، انسان برتر ، فلسفه اخلاق نیچه