کاربرد هوش مصنوعی در شخصیسازی و بهینه سازی برنامه ریزی درسی

هدف این مقاله مروری، بررسی جامع کاربرد هوش مصنوعی (AI) در شخصیسازی و بهینه سازی برنامه ریزی درسی در نظام آموزشی ایران است. با توجه به تحولات سریع فناوری و نیاز مبرم به تحول در رویکردهای آموزشی سنتی، هوش مصنوعی فرصتهای بی نظیری را برای انطباق محتوا و روشهای تدریس با نیازها و سبک های یادگیری متفاوت دانش آموزان فراهم می آورد. این مقاله ابتدا به مبانی نظری و تعاریف کلیدی مرتبط با هوش مصنوعی در آموزش، شخصی سازی یادگیری و نقش معلم می پردازد. سپس، با تکیه بر پیشینه پژوهش های داخلی، به ویژه در سال های ۳۰۴۱ و ۴۰۴۱، کاربردهای عملی AI در برنامه ریزی درسی ایران را تحلیل می کند. فرصتها و مزایای ناشی از به کارگیری AI در آموزش ایران، از جمله افزایش بهره وری، بهبود کیفیت یادگیری و کاهش نابرابری های آموزشی، در کنار چالش ها و موانع توسعه و اجرای آن، مانند زیرساخت های نامناسب، مقاومت فرهنگی و مسائل اخلاقی، مورد بررسی قرار می گیرند. در نهایت، راهکارها و توصیه های سیاستی برای تسهیل پیاده سازی موفق AI در نظام آموزشی ایران، شامل سیاست گذاری، آموزش معلمان و توسعه استانداردها، ارائه شده و چشم انداز آینده پژوهش های مرتبط ترسیم می شود. یافته های این پژوهش می تواند مبنایی برای تصمیم گیری های آتی سیاست گذاران و متخصصان حوزه آموزش در ایران باشد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی ، شخصیسازی یادگیری ، هوش مصنوعی ، نظام آموزشی ایران