بازشناسی معیارهای طراحی مدارس کودکان اوتیستیک

اوتیسم نوعی اختلال در رشد سیستم عصبی است که در ۳ سال اول زندگی کودک ظاهر می گردد. این اختلال با تاثیر بر مغز کودک باعث بوجود آمدن دامنه های از مشکلات رفتاری در زمینه ارتباط کالمی و غیر کالمی، روابط اجتماعی و کمبود درک هیجانی می گردد و بر نوع عالیق و ایجاد محدودیت در فعالیتهای این کودکان موثر است. با توجه تفاوت رفتاری و نیازهای کودکان اوتیسم، ضروری است محیطهای یادگیری متناسب با توانمندیها و خواسته های این کودکان طراحی گردد. با بهره گیری از ماهیت بین رشته های حرفه معماری، می توان به شناخت ویژگی های فضایی محیطهای یادگیری کودکان اوتیسم دست یافت. پژوهش حاضر با هدف شناسایی الگوهای مناسب طراحی این فضاها، ابتدا ویژگی ها و نیازهای کودکان اوتیستیک را مورد بررسی قرار داده است و با تکیه بر مطالعات انجام شده به بازشناسایی عوامل تاثیرگذار بر طراحی، استخراج الگوی کالبدی و دسته بندی آنها در طراحی فضاهای آموزشی کودکان اوتیستیک پرداخته است. نتایج پژوهش نشان می دهد معیارهای طراحی محیط یادگیری کودکان اوتیستیک در سه دسته معیارهای کلی، معیارهای جزئی و جزئیات اجرایی تقسیم بندی می شوند و دسته بندی این معیارها می تواند نقشه راه روشن تری در مقابل طراح قرار دهد. در مناسب سازی فضاهای موجود دستیابی به معیارهای جزئی در بهبود محیط یادگیری به سهولت قابل انجام است. اما دسترسی به معیارهای کلی نیازمند هزینه های بیشتری خواهد بود. در طراحی محیطهای جدید هر دو معیارهای کلی و جزئی باید مورد توجه قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

فضاهای یادگیری ، اتیسم ، روانشناسی محیط