بررسی رابطه بین هوش هیجانی و فعالیت های دانش آموزان و راه های پرورش آن

در دنیای پرچالش آموزشی امروز، موفقیت دانش آموزان تنها به توانایی های شناختی محدود نمی شود، بلکه هوش هیجانی، (emotional intelligence)، ((emotional quotient یا به اختصار((EQ به عنوان عاملی کلیدی در رشد تحصیلی، اجتماعی و فردی آنان نقش اساسی ایفا می کند. این پژوهش پس از بررسی و مرور مطالب پیشین در این زمینه به بررسی ابعاد مختلف هوش هیجانی، از جمله خودآگاهی، خودتنظیمی، انگیزش، همدلی و مهارت های اجتماعی پرداخته و تاثیر آن را بر عملکرد تحصیلی، روابط اجتماعی و سلامت روانی دانش آموزان تحلیل می نماید. یافته ها حاکی از آن است که دانش آموزانی که از هوش هیجانی بالاتری برخوردارند، توانایی بیشتری در مدیریت استرس، تمرکز بر اهداف، کنترل هیجانات و برقراری ارتباط موثر دارند. علاوه بر این، پرورش این مهارت ها نه تنها موجب بهبود عملکرد تحصیلی، بلکه منجر به افزایش اعتمادبه نفس، عزت نفس و مهارت های تصمیم گیری می شود. در ادامه، راهکارهایی جهت تقویت هوش هیجانی در مدارس و خانواده ها ارائه شده که می تواند در برنامه ریزی های آموزشی مورد توجه قرار گیرد. نتایج این پژوهش بر ضرورت توجه به آموزش مهارت های هیجانی در کنار آموزش دروس علمی در نظام تعلیم و تربیت تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، معلمان ، دانش آموزان ، عملکرد تحصیلی ، مهارت اجتماعی