مدیریت کلاسی نوین بر پایه همدلی و خودنظم دهی

در عصر کنونی که نظام های آموزشی با تحولات گسترده ای در زمینه روان شناسی تربیتی و علوم رفتاری مواجه اند، مدیریت کلاسی سنتی مبتنی بر انضباط سخت گیرانه، کارآمدی خود را از دست داده و جای خود را به رویکردهای انسانی تر، تعاملی تر و روان شناختی تر داده است. مقاله حاضر با روش کتابخانه ای و با اتکا بر منابع معتبر علمی، به واکاوی و تحلیل عمیق مدیریت کلاسی نوین با تاکید بر دو مولفه اساسی و مکمل یعنی همدلی (Empathy) و خودنظم دهی (Self-regulation) می پردازد. همدلی به عنوان یکی از ارکان هوش هیجانی، نقشی کلیدی در ایجاد فضای امن، پذیرنده و مشارکتی در کلاس دارد؛ جایی که معلم نه صرفا یک کنترل گر بلکه تسهیل گر رشد عاطفی و شناختی دانش آموزان است. در سوی دیگر، خودنظم دهی به عنوان یک مهارت بین رشته ای، توانایی فرد برای هدایت افکار، احساسات و رفتار خود در راستای اهداف درونی تعریف می شود؛ مهارتی که با آموزش مناسب، می تواند جایگزین کنترل بیرونی شده و مسیر یادگیری را خودمختار، مداوم و عمیق سازد. این مقاله ضمن مروری بر پیشینه نظری و پژوهشی هر دو مفهوم، به تبیین راهکارهای اجرایی برای ترکیب آن ها در مدیریت کلاس پرداخته و الگویی را معرفی می کند که در آن، تعامل همدلانه معلم با پرورش تدریجی خودنظم دهی در دانش آموزان، منجر به خلق فضایی پویا، یادگیرنده محور و پایدار می گردد. یافته های حاصل می تواند مورد استفاده معلمان، مربیان آموزشی، سیاست گذاران آموزشی و پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاسی نوین ، همدلی ، خودنظم دهی ، روان شناسی تربیتی ، معلم همدل ، خودرهبری آموزشی