بررسی مقایسه ای روش های سنتی و نوین در آموزش مفاهیم دینی و اخلاقی دانش آموزان ابتدایی

آموزش مفاهیم دینی و اخلاقی در مدارس ابتدایی نقش مهمی در تربیت دانش آموزان و شکل دهی به ارزش های فردی و اجتماعی آنان دارد. پژوهش حاضر به مقایسه روش های سنتی و نوین در آموزش این مفاهیم پرداخته و میزان اثرگذاری هر یک را بر درونی سازی اصول اخلاقی بررسی می کند. روش های سنتی عمدتا شامل آموزش مستقیم، حفظ کردن متون دینی و الگوسازی از طریق نصوص مذهبی بوده، در حالی که روش های نوین با استفاده از داستان پردازی، بازی های آموزشی، گفت وگوهای گروهی، تحلیل موقعیت های اخلاقی و روش های مشارکتی تلاش می کنند دانش آموزان را به تجربه عملی این مفاهیم ترغیب کنند. این پژوهش از روش تحقیق ترکیبی (کمی و کیفی) بهره برده است. داده ها از طریق پرسشنامه، مصاحبه نیمه ساختاریافته و تحلیل اسناد آموزشی گردآوری شده و جامعه آماری شامل ۱۰۰ معلم و ۲۰۰ دانش آموز ابتدایی در مدارس شهر تهران است. نتایج نشان می دهد که روش های نوین، به دلیل جذابیت بیشتر و تعامل فعال، موجب افزایش مشارکت دانش آموزان در یادگیری اصول اخلاقی شده اند. دانش آموزانی که در محیط های آموزشی مبتنی بر بازی، داستان پردازی و تحلیل اخلاقی قرار گرفته اند، تمایل بیشتری به رعایت ارزش های اخلاقی در رفتارهای روزمره خود نشان داده اند. تحلیل آماری نیز نشان داد که بین روش های تدریس نوین و میزان پذیرش ارزش های اخلاقی، رابطه معناداری وجود دارد (P < ۰.۰۵). مدارس باید با تلفیق روش های سنتی و نوین، بهینه ترین راهکارهای آموزشی را تدوین کنند تا مفاهیم دینی و اخلاقی به شیوه ای تاثیرگذارتر درونی سازی شوند. در پایان، پیشنهاداتی برای ارتقای شیوه های تدریس و تدوین برنامه های آموزشی هدفمند ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش دینی ، آموزش اخلاقی ، روش های سنتی ، روش های نوین ، دانش آموزان ابتدایی