اثربخشی یادمرگ در جلوگیری از نوآوری ها و بدعت ها در نهج البلاغه

بدون تردید درعصر حاضر جامعه ای می تواند بر چالش های موجود غلبه نموده و عظمت خود را در بلند مدت حفظ کند وبردرخشندگی وتاثیر آن بیافزاید که بتواند با حفظ ویژگی جبهه گشایی توانایی ابداع حرفهای جهانی را نیز داشته باشد. طبیعی است که لازمه چنین جهت گیری پایدار فراهم نمودن بستر نوآوری وشکوفایی مغزهای وفاداری است. نگارنده دراین مقاله با اشاره به این مهم که درجامعه دینی ما نوآوری وشکوفایی محصول آموزه های قرآن ومعصومین علیهم السلام است، اهمیت برجسته آنرا در معارف اسلامی به خصوص نهج البلاغه بیان نموده است سپس تفاوت های نوآوری وخلاقیت را از منظرهای گوناگون روشن وعوامل موثر در نوآوری را استقصاء و چگونگی کاربرد واژه های مترادف با نوآوری را مورد پژوهش قرار داده است، همچنین مهمترین موانع معطوف به نوآوری و شکوفایی در جامعه که سبب رکود و فتور عمومی می شود را نیز با استناد به سخنان امام علی علیه السلام برشمرده است وپژوهشگر از نوشتن این مطلب قصد دارد جنبه مرگ اندیشی و تفکر مرگ را در امر بدعت و نوآوری و تاثیرات بر آن را مورد بررسی قرار دهد و جنبه مرگ اندیشی و یادآوری معاد را از دید نهج البلاغه مورد بررسی قرار دهد.

کلیدواژه ها:

امام علی (ع) ، خلاقیت ، مرگ اندیشی ، بدعت ، نوآوری ، موانع معطوف به نوآوری ، معاد