شناسایی و به کارگیری پیشران های نشاط آفرینی سازمانی در کارکنان یک دانشگاه نظامی

این پژوهش جهت شناسایی و به کارگیری پیشران های نشاط آفرینی سازمانی در بین کارکنان یک دانشگاه نظامی انجام شد. روش تحقیق، آمیخته (کیفی و کمی)، در رهیافت قیاسی - استقرایی و از نظر هدف، کاربردی بود. جامعه آماری، شامل اساتید، فرماندهان، مدیران و دانشجویان دانشگاه بودند. در گام اول با رویکرد فراترکیب و بررسی ها و مطالعات جامع، مدل نشاط آفرینی سازمانی با تعداد بسیاری از شاخص های مهم و موثر بر آن شناسایی و استخراج و در دو گروه عوامل (مقوله) فردی و سازمانی بخش بندی شدند. در گام بعدی با بهره گیری از روش دلفی فازی از بین این عوامل، شاخص های اساسی موثر و برگرفته از نشاط آفرینی سازمانی شناسایی شدند. در بخش کمی برای بررسی روایی از ضریب نسبی روایی محتوا (CVR) که مقدار این ضریب برای تمامی پیشران های نشاط آفرینی سازمانی بالاتر از ۴۲/۰ بود و شاخص CVI که این ضریب هم بالاتر از ۷۹/۰ بود استفاده شد که حاکی از اعتبار محتوایی گویه­های پرسشنامه بود. برای بررسی پایایی از روش بررسی قابلیت اطمینان یا پایایی از طریق آزمون های مجدد پرسشنامه استفاده شد. یافته­ها نشان داد که عوامل فردی نشاط آفرینی سازمانی "جمعیت شناختی"،  "شخصیتی"، "روان شناختی"، "شغلی" و عوامل سازمانی آن "اقدامات مدیریت منابع انسانی"، "عوامل ساختاری- فرایندی"، "رهبری سازمان"، "حمایت سازمانی"، "عوامل فرهنگی"، "ارتباطات سازمانی" و "سرمایه اجتماعی" هستند. از بین پیشران های استخراج شده، حمایت مدیریت ، باورها و اعتقادات و معنویت  سازمانی به ترتیب دارای بیشترین اهمیت بودند.

کلیدواژه ها:

پیشران ، حمایت ، سرمایه اجتماعی ، سلامت سازمانی ، نشاط آفرینی