گفتمان سالمندان مبتلا به زوال عقل نوع آلزایمر: پیوستگی محاوره ای

پیوستگی یکی از ویژگی های ساخت گفتمان است که فقدان آن در گفتمان سالمندان مبتلابه زوال عقل نوع آلزایمر سبب درک نشدن گفتمان این بیماران می­شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی پیوستگی در گفتمان سالمندان کردزبان مبتلابه زوال عقل نوع آلزایمر انجام گرفته است. ماهیت روش­شناختی این پژوهش کمی و علی مقایسه ای بوده که در یکی از خانه­های سالمندان کرمانشاه در سال ۱۳۹۸ انجام گرفته است. جامعه آماری شامل ۲۰ نفر (۱۰ نفر بیمار زوال عقل نوع آلزایمر و ۱۰ نفر سالمند سالم) بود که بر اساس سن (۶۳ تا ۷۵ ساله)، جنسیت (زن و مرد)، بی سواد­بودن و گویشور زبان کردی بودن (گویش کلهری) همتا شده اند. آزمون تعیین سطح کارکرد حافظه برای تعیین میزان زوال عقل برگزار و افراد با نمرات میان ۵/۰ و ۲ انتخاب شدند. سپس، آزمودنی ها به مدت ۱۰ دقیقه به پرسش­های مربوط به خانواده، زندگی و فعالیت­های روزمره و نیز، چگونگی برگزاری مراسم عید نوروز پاسخ دادند. بررسی پیوستگی در پژوهش حاضر بر اساس دیدگاه لین و همکاران انجام گرفته و نتایج آماری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۱۶ و آزمون تی­مستقل به دست آمد. یافته ها حاکی از آن است که تفاوت معناداری در استفاده از پیوستگی فراگیر و پیوستگی موضعی در گفتمان دو گروه سالمندان کردزبان مبتلابه زوال عقل نوع آلزایمر و سالمندان طبیعی وجود دارد. همچنین، نتایج نشان داد که میزان استفاده از هر دو نوع پیوستگی فراگیر و پیوستگی موضعی در گفتمان سالمندان کردزبان مبتلابه زوال عقل نوع آلزایمر از فراوانی کمتری برخوردار است، اگرچه نبود پیوستگی فراگیر مشهودتر است.

کلیدواژه ها:

زبان شناسی بالینی ، گفتمان ، آلزایمر ، پیوستگی فراگیر ، پیوستگی موضعی