مقایسه سلامت روان، تاب آوری و فرسودگی شغلی در کادر درمان بیمارستان های روانی و غیر روانی

این پژوهش با هدف مقایسه سلامت روان، تاب آوری و فرسودگی شغلی در کادر درمان بیمارستان های روانی و غیرروانی شهر تهران انجام شد. روش پژوهش از نوع علی-مقایسه ای بوده و جامعه آماری شامل کادر درمان بیمارستان های روانی و غیرروانی است که به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. تعداد نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان، ۱۳۲ نفر از بیمارستان های روانی و ۲۹۶ نفر از بیمارستان های غیرروانی تعیین شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-۲۸)، مقیاس تاب آوری کونور و دیویدسون (CD-RISC) و پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلش و جکسون (MBI) بود. داده ها توسط آزمون تحلیل واریانس و t دو گروه مستقل با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه دو گروه مستقل با استفاده از نرم افزار نسخه ۲۶ انجام شد. نتایج نشان داد که سلامت روان در کادر درمان بیمارستان های روانی به طور معناداری پایین تر از کادر درمان بیمارستان های غیرروانی است (سطح معناداری: ۰.۰۰۱). بااین حال، در متغیرهای تاب آوری و فرسودگی شغلی تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده نشد. تحلیل های تفصیلی نیز نشان داد که در زیرمقیاس های سلامت روان، از جمله علائم جسمانی، اضطراب و بی خوابی، اختلال عملکرد اجتماعی، و افسردگی شدید، کادر درمان بیمارستان های روانی شرایط نامساعدتری دارند. این یافته ها نشان دهنده تاثیر محیط کاری و شرایط خاص شغلی بر سلامت روان کادر درمان است. نتایج پژوهش می تواند به عنوان مبنایی برای طراحی برنامه های مداخله ای و سیاست گذاری های بهداشتی برای بهبود شرایط کاری و روانی کادر درمان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: سلامت روان ، تاب آوری ، فرسودگی شغلی ، کادر درمان ، بیمارستان های روانی