هوش مصنوعی و زبان مادری: کاربرد پردازش زبان طبیعی در رفع چالش های آموزش نگارش و ادبیات فارسی به دانش آموزان فارسی زبان

این مقاله مروری-تحلیلی، به بررسی چالش های بنیادین در آموزش زبان فارسی به دانش آموزان فارسی زبان، به ویژه در حوزه های نگارش، درک مطلب و ارتباط با متون کهن ادبی، می پردازد. مسئله اصلی پژوهش این است که علی رغم زبان مادری بودن، بسیاری از دانش آموزان در به کارگیری صحیح زبان فارسی معیار، خلق متون منسجم و برقراری ارتباط با میراث ادبی خود با چالش مواجه اند. این مقاله با اتکا به پیشرفت های حوزه هوش مصنوعی (AI)، به ویژه پردازش زبان طبیعی (NLP)، استدلال می کند که این فناوری ها می توانند به عنوان ابزارهای کمکی قدرتمند، به شخصی سازی فرآیند یادگیری و ارائه بازخوردهای فوری و تشخیصی بپردازند. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات پژوهشی، کاربردهای بالقوه هوش مصنوعی را در چهار حوزه کلیدی برای زبان فارسی دسته بندی می کند: (۱) سیستم های هوشمند تحلیل و ارزیابی نگارش (انشا)، (۲) ابزارهای ساده ساز و تفسیرگر متون کلاسیک، (۳) پلتفرم های تطبیقی تمرین دستور زبان و واژگان، و (۴) دستیارهای خلاقیت و ایده پردازی. نتیجه گیری پژوهش تاکید می کند که هوش مصنوعی نباید به عنوان جایگزین معلم، بلکه به مثابه یک «دستیار معلم» هوشمند دیده شود که با خودکارسازی فرآیندهای بازخورددهی، زمان معلم را برای تمرکز بر جنبه های خلاقانه، انتقادی و انسانی آموزش آزاد می سازد. در پایان، مجموعه ای از پیشنهادات کاربردی برای معلمان فارسی، سیاست گذاران آموزشی و توسعه دهندگان فناوری به منظور بهره برداری موثر از این ظرفیت ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش زبان فارسی ، هوش مصنوعی (AI) ، پردازش زبان طبیعی (NLP) ، آموزش نگارش ، ادبیات فارسی ، یادگیری شخصی سازی شده ، بازخورد هوشمند ، زبان معیار.