نقش یادگیری سازنده و مشارکتی در افزایش خلاقیت دانش آموزان پایه ابتدایی

خلاقیت به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های قرن بیست ویکم شناخته می شود که نقش اساسی در موفقیت تحصیلی و زندگی فردی دانش آموزان دارد. این پژوهش با هدف بررسی نقش یادگیری سازنده و یادگیری مشارکتی در افزایش خلاقیت دانش آموزان پایه ابتدایی شهرستان نقاب استان خراسان رضوی در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شده است. روش پژوهش توصیفی–پیمایشی بوده و جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه ابتدایی شهرستان نقاب است که با نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای تعداد ۳۰۰ نفر انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه خلاقیت تورنس، پرسشنامه ارزیابی روش های یادگیری سازنده و مشارکتی و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان بود. یافته های آماری نشان داد که استفاده از روش های یادگیری سازنده و مشارکتی به طور معناداری موجب افزایش نمرات خلاقیت دانش آموزان شده است (p < ۰.۰۱). همچنین، تحلیل کیفی مصاحبه ها بیانگر تاثیر مثبت این روش ها بر افزایش تفکر خلاق و حل مسئله دانش آموزان و نیاز به آموزش های تخصصی برای معلمان بود. این پژوهش تاکید می کند که پیاده سازی روش های یادگیری فعال و مشارکتی می تواند زمینه ساز پرورش خلاقیت در دانش آموزان باشد و توصیه می شود آموزش وپرورش و مدارس توجه ویژه ای به توسعه این رویکردهای آموزشی داشته باشند.

کلیدواژه ها:

یادگیری سازنده ، یادگیری مشارکتی ، خلاقیت ، دانش آموزان ابتدایی ، روش های آموزشی