هوش مصنوعی و ارتقاء عدالت آموزشی رسول مختاری کارشناسی آموزش ابتدایی

عدالت آموزشی یکی از اهداف کلیدی نظام های آموزشی در قرن بیست و یکم است. در این راستا، هوش مصنوعی (AI) به عنوان ابزاری نوین، ظرفیت هایی منحصر به فرد برای کاهش نابرابری های آموزشی و ارتقاء فرصت های برابر برای یادگیری ارائه می دهد. این مقاله به بررسی نقش و ظرفیت های هوش مصنوعی در تحقق عدالت آموزشی پرداخته و تاثیرات آن را بر دسترسی، کیفیت و شخصی سازی آموزش مورد تحلیل قرار می دهد.مطالعه حاضر بر اساس رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعات موردی جهانی، چگونگی بهره گیری از ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی مانند سامانه های یادگیری تطبیقی، ترجمه خودکار محتوا، و الگوریتم های شناسایی نیازهای آموزشی را در کاهش شکاف های یادگیری میان دانش آموزان مناطق مختلف و گروه های اجتماعی متفاوت بررسی کرده است. نتایج حاکی از آن است که هوش مصنوعی می تواند با ارائه منابع آموزشی متناسب با سطح و نیاز فردی، تسهیل یادگیری برای زبان آموزان غیر بومی، و کمک به شناسایی و حمایت از دانش آموزان در معرض خطر ترک تحصیل، نقش مهمی در ارتقاء عدالت آموزشی ایفا کند.با این حال، چالش هایی از جمله شکاف دیجیتال، تعصب الگوریتمی، و فقدان زیرساخت مناسب در برخی مناطق کم برخوردار، می توانند مانعی جدی در مسیر تحقق این هدف باشند. از این رو، مقاله بر ضرورت سیاست گذاری آگاهانه، طراحی مسئولانه سیستم های هوشمند، و توسعه دسترسی عادلانه به فناوری های نوین تاکید دارد.در نهایت، نتیجه گیری مقاله بر این نکته استوار است که اگرچه هوش مصنوعی به تنهایی نمی تواند عدالت آموزشی را محقق سازد، اما با طراحی و اجرای صحیح، می تواند به عنوان یک ابزار تحول آفرین در این مسیر عمل کند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: عدالت آموزشی ، هوش مصنوعی در آموزش ، شکاف دیجیتال ، یادگیری تطبیقی ، آموزش فراگیر ، سیاست گذاری آموزشی