بررسی اثرات روانی ساختار آموزشی رقابتی بر انگیزش درونی دانش آموزان

هدف این مقاله، بررسی جامع و عمیق اثرات روانی ساختار آموزشی رقابتی بر انگیزش درونی دانش آموزان است. با تکیه بر نظریه های روانشناختی خودتعیین گری، ارزیابی شناختی و مقایسه اجتماعی، این پژوهش سازوکارهایی را تبیین می کند که از طریق آن ها رقابت شدید می تواند نیازهای اساسی روانشناختی دانش آموزان (خودمختاری، شایستگی، و ارتباط) را تضعیف کند. یافته های نظری و شواهد پژوهشی نشان می دهند که ساختار رقابتی، با تاکید بر پاداش های بیرونی و مقایسه اجتماعی، اغلب به کاهش انگیزش درونی، افزایش اضطراب و استرس تحصیلی، آسیب به عزت نفس، تضعیف روابط اجتماعی و همکاری، و کاهش خلاقیت منجر می شود. این پیامدها، کیفیت یادگیری را تحت تاثیر قرار داده و رفاه روانشناختی دانش آموزان را به خطر می اندازند. در نهایت، با توجه به چالش ها و انتقادات وارد بر این ساختار، رویکردهای جایگزین و راهکارهای عملی برای تقویت انگیزش درونی، از جمله ترویج یادگیری مشارکتی، هدف گذاری تسلطی، حمایت از خودمختاری دانش آموزان، و بازنگری در سیستم های ارزیابی، ارائه شده اند. این مقاله بر ضرورت حرکت نظام های آموزشی به سمت محیط هایی تاکید می کند که یادگیری را به یک تجربه لذت بخش و معنادار تبدیل کرده و رشد جامع دانش آموزان را در اولویت قرار دهند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:ساختار آموزشی رقابتی ، انگیزش درونی ، انگیزش بیرونی ، نظریه خودتعیین گری ، نظریه ارزیابی شناختی ، نظریه مقایسه اجتماعی ، اضطراب تحصیلی ، عزت نفس ، یادگیری مشارکتی ، هدف گذاری تسلطی.