بررسی آزمایشگاهی و عددی مقاطع تونل دارای المان بتنی با شکل پذیری بالا (HDC) واقع در محیط های مچاله شونده
محل انتشار: مکانیک سنگ ایران، دوره: 6، شماره: 1
سال انتشار: 1401
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 169
فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IRSRM-6-1_006
تاریخ نمایه سازی: 18 مرداد 1404
چکیده مقاله:
به منظور بررسی دقیق رفتار واقعی تونل ها در اثر بارهای وارده در شرایط گوناگون محیطی، نیازمند ساخت نمونه هایی در مقیاس واقعی می باشیم ولی با توجه به اینکه ساخت و اعمال نیروها در مقیاس بزرگ مستلزم صرف هزینه بالایی می باشد و از طرفی در بعضی شرایط امکانات آزمایشگاهی برای آماده سازی شرایط بارگذاری در این مقیاس فراهم نمی باشد، لذا برای کاهش هزینه ها و امکان انجام بارگذاری های مختلف از نمونه مدل های آزمایشگاهی برای ساخت و بارگذاری استفاده می گردد. ساخت نمونه های آزمایشگاهی در مقیاس کوچک بایستی به گونه ای باشد تا شرایط واقعی را تا حد قابل قبولی تداعی نماید. معمولا در راستای بررسی رفتار تونل ها از نمونه های کوچک آزمایشاهی تا مقیاس تقریبی ۱.۴۰ اندازه واقعی استفاده می گردد. در این پژوهش تونل هایی در مقیاس آزمایشگاهی با قطر ۱۵ سانتی متر ساخته شده و با استفاده از یک Set up خاص که در دانشگاه صنعتی سهند ساخته شده است نمونه ها تحت بارگذاری شعاعی قرار گرفته اند. مقاطع تونل مورد آزمایش در نرم افزار اجزاء محدود اباکوس مدل سازی شده اند و نتایج نمونه مقاطع تونل آزمایشگاهی شامل کرنش شعاعی بوجود آمده در برابر بار وارده با مدلهای عددی نظیر مقایسه شده اند. تحلیل نتایج نشان می دهد کرنش شعاعی بوجود آمده در مقاطع تونل با افزایش المان های شکل پذیر افزایش مییابد. ایجاد کرنش های کوچک در مقاطع تونل می تواند بار و تنش های وارده به مقاطع را به شدت کاهش دهد و از طرفی با برآورد کرنش شعاعی محیط سنگی و پیرامونی تونل ها می توان از چیدمان مناسب المان بتنی با شکل پذیری بالا استفاده نمود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
Yaser Alilo Kasjini
دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی سهند، ایران.
Amir Bahramifar
دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی سهند، ایران.
Hasan Afshin
دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی سهند، ایران.
Mehrdad Emami Tabrizi
دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی سهند، ایران.