نقش آموزش مهارت های همدلی و همکاری در تقویت روابط اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

آموزش مهارت های همدلی و همکاری به عنوان عوامل کلیدی در تقویت روابط اجتماعی دانش آموزان ابتدایی شناخته می شود. این مهارت ها به شکل گیری تعاملات مثبت و کاهش مشکلات رفتاری کمک می کنند و بهبود کیفیت روابط میان فردی را به دنبال دارند. هدف این پژوهش بررسی تاثیر آموزش مهارت های همدلی و همکاری بر تقویت روابط اجتماعی و کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان ابتدایی است. پژوهش به دنبال پاسخ به این سوال است که آیا آموزش این مهارت ها می تواند منجر به بهبود روابط اجتماعی و کاهش تعارضات میان فردی در دانش آموزان شود. این پژوهش به روش شبه آزمایشی با طراحی پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع ابتدایی مدارس دولتی شهر تهران بود. نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای صورت گرفت و ۶۰ دانش آموز به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه مهارت های اجتماعی گرشام و الیوت (۱۹۹۰) بود و داده ها با استفاده از آزمون کوواریانس و نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش مهارت های همدلی و همکاری به طور معناداری باعث بهبود روابط اجتماعی و کاهش مشکلات رفتاری در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. میانگین نمرات مربوط به همدلی و تعاملات اجتماعی مثبت در گروه آزمایش افزایش یافت و مشکلات رفتاری کاهش یافت. آموزش مهارت های همدلی و همکاری تاثیرات مثبت قابل توجهی بر بهبود روابط اجتماعی و کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان ابتدایی دارد. این یافته ها بر ضرورت گنجاندن برنامه های آموزشی مبتنی بر این مهارت ها در برنامه درسی مدارس تاکید می کند و پیشنهاد می شود که پژوهش های بیشتری برای بررسی اثرات بلندمدت این آموزش ها و کاربرد آن ها در محیط های آموزشی مختلف انجام گیرد.