بررسی رابطه بین خشم، خودشیفتگی و سبک های شوخ طبعی با استرس ادراک شده زنان دارای تعارض زناشویی

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین خشم، خودشیفتگی و سبک های شوخ طبعی با استرس ادراک شده زنان دارای تعارض زناشویی انجام گرفته است. روش تحقیق این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است. از جامعه آماری زنان دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر رامسر، ۱۶۰ نفر از طریق روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و پرسشنامه های مقیاس خشم نوواکو (۱۹۸۶)، شخصیت خودشیفته آمز و همکاران (۲۰۰۶)، سبک های شوخ طبعی مارتین و همکاران (۲۰۰۳) و استرس ادراک شده کوهن و همکاران (۱۹۹۴) را تکمیل نمودند. داده های آماری از طریق شاخص های توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چند متغیری به شیوه گام به گام مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. ضریب همبستگی پیرسون نشان داد بین خشم و سبک شوخ طبعی پرخاشگری با استرس ادراک شده رابطه معنادار مثبت و بین سبک شوخ طبعی پیوند دهنده با استرس ادراک شده رابطه معنادار منفی وجود دارد اما بین سبک شوخ طبعی خودافزایی، خودکاهنده و متغیر خودشیفتگی با استرس ادراک شده رابطه معناداری یافت نشد. تحلیل رگرسیون چند متغیری نشان داد متغیر خشم ۳۰/۱۲ درصد، سبک شوخ طبعی پیوند دهنده ۶۰/۱۶ درصد و سبک شوخ طبعی پرخاشگری ۴/۶ درصد از واریانس استرس ادراک شده زنان را پیش بینی نمودند. در کل این پژوهش مشخص نمود، متغیر خشم، سبک شوخ طبعی پیوند دهنده و سبک پرخاشگری از جمله متغیرهای پیش بینی کننده استرس ادراک شده زنان می باشند.