بررسی رابطه ذهن آگاهی با سبک تدریس معلمان با توجه به نقش میانجی خودکارآمدی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه ذهن آگاهی با سبک تدریس معلمان با توجه به نقش میانجی خودکارآمدی بود. روش تحقیق توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل همه معلمان زن و مرد شاغل در منطقه رضویه، احمدآباد و ناحیه ۲ مشهد بود که از این جامعه به تعداد ۱۵۶ نفر به عنوان نمونه از نوع نمونه گیری در دسترس انتخاب گردید. ابزارهای پژوهش پرسشنامه خودکارآمدی شرر و همکاران (۱۹۸۲)، ذهن آگاهی بائر و همکاران (۲۰۰۶) و سبک تدریس پالوز و ماریکوتو (۲۰۱۳) بودند. داده ها با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شدند. نتایج بررسی نشان داد که ذهن آگاهی توانسته با واسطه و بدون واسطه گری خودکارآمدی بر سبک تدریس معلمان تاثیر مثبت و معناداری بگذارد. علاوه براین، خودکارآمدی نیز توانست به صورت مستقیم، مثبت و معناداری بر سبک تدریس معلمان تاثیر بگذارد. به همین دلیل می توان نتیجه گرفت که ذهن آگاهی و خودکارآمدی دو مولفه مهم و تاثیرگذار بر سبک تدریس هستند که می بایست به آن ها توجه کرد.