تحلیل ناکارآمدی ضمانت های اجرایی در پیشگیری از جرایم سرقت و مواد مخدر در ایران

جرایم سرقت و مواد مخدر به دلیل تاثیرات مخرب بر امنیت عمومی و سلامت اجتماعی، از چالش های اساسی نظام عدالت کیفری ایران به شمار می روند. این پژوهش با رویکردی تحلیلی و تطبیقی به بررسی ناکارآمدی ضمانت های اجرایی بازدارنده در این جرایم پرداخته است. نتایج نشان می دهد که ضعف در تناسب میان نوع ضمانت های اجرایی و ماهیت جرایم، مشکلات ساختاری در نظام قضایی، و عدم نظارت کافی بر اجرای قوانین از مهم ترین عوامل کاهش بازدارندگی هستند. علاوه بر این، شدت نامتناسب مجازات ها با واقعیت های اجتماعی و فرهنگی و اجرای ناقص قوانین، منجر به افزایش نرخ جرایم و تکرار آن ها شده است. پژوهش تاکید می کند که تمرکز صرف بر شدت مجازات ها، بدون پرداختن به عوامل زیربنایی مانند فقر، بیکاری، و نابرابری اجتماعی، در کاهش پایدار جرایم ناکام است. بررسی تجارب موفق جهانی نشان می دهد که رویکردهای پیشگیرانه و اصلاحی، نظیر سرمایه گذاری در آموزش، اشتغال زایی، و ارتقای رفاه اجتماعی، به عنوان مکمل سیاست های کیفری، تاثیر بسزایی در کاهش جرایم دارند. در نهایت، پژوهش بر ضرورت ایجاد تعادلی میان پیشگیری اجتماعی، بازپروری مجرمان، و اجرای عادلانه و دقیق قوانین تاکید می کند. اتخاذ این رویکرد جامع می تواند ضمن کاهش انگیزه های ارتکاب جرم، نرخ جرایم را کنترل کرده و اعتماد عمومی به نظام عدالت کیفری را تقویت کند.

کلیدواژه ها:

سرقت ، مواد مخدر ، بازدارندگی ، نظام قضایی ، پیشگیری.