ضرورت فرهنگی زبان تالشی

زبان تالشی یکی از گویش های باستانی ایرانی شمال غربی است که در حاشیه جنوبی دریای خزر و مناطق کوهستانی گیلان، اردبیل و جمهوری آذربایجان رایج است. این زبان نه تنها وسیله ارتباطی مردم تالشی است، بلکه بخش مهمی از میراث فرهنگی، هویت قومی و تاریخ منطقه به شمار می آید. هدف این مقاله بررسی ضرورت های فرهنگی در حفظ و احیای زبان تالشی با تاکید بر نقش آن در انتقال ارزش ها، آداب ورسوم، باورهای بومی و انسجام اجتماعی است. روش تحقیق کتابخانه ای و تحلیلی بوده و بر پایه منابع معتبر زبان شناسی، جامعه شناسی زبان و مطالعات هویت قومی صورت گرفته است. نتایج حاکی از آن است که حفظ زبان تالشی برای استمرار فرهنگ بومی، تقویت سرمایه اجتماعی و جلوگیری از یکسان سازی زبانی ضروری است. پیشنهاد می شود سیاست گذاران فرهنگی با تدوین برنامه های آموزشی، ثبت و مستندسازی ادبیات شفاهی و ایجاد محتوای چندرسانه ای، زمینه پویایی این زبان را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

زبان تالشی ، هویت فرهنگی ، میراث ناملموس ، جامعه شناسی زبان ، تنوع زبانی