تحلیل انتقادی از نقش رابطه معلم و دانش آموز در پرورش مهارت های اجتماعی دانش آموزان

رابطه میان معلم و دانش آموز از جمله مولفه های بنیادین در فرآیند آموزش و پرورش به شمار می رود که تاثیر مستقیمی بر رشد روانی، هیجانی و اجتماعی دانش آموزان دارد. این پژوهش با رویکردی تحلیلی–انتقادی، به بررسی نقش این رابطه در پرورش مهارت های اجتماعی دانش آموزان پرداخته و ابعاد تاثیرگذار آن را واکاوی می کند. روش پژوهش، کتابخانه ای و تحلیلی بوده و داده ها از طریق بررسی منابع معتبر داخلی و خارجی گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهند که رابطه ای سالم، انسانی و حمایتی میان معلم و دانش آموز، می تواند به شکل گیری مهارت هایی چون همدلی، خودابرازی، همکاری، مسئولیت پذیری و حل تعارض منجر شود. همچنین ویژگی های شخصیتی و حرفه ای معلم، سبک ارتباطی او، و میزان فرصت هایی که برای تعاملات گروهی و اجتماعی فراهم می سازد، نقش کلیدی در این زمینه دارند. از سوی دیگر، موانع ساختاری، کمبود آموزش های تربیتی برای معلمان، و فضای آزمون محور نظام آموزشی، کیفیت این رابطه را تضعیف می کنند. در پایان، پیشنهاد شده است که برای ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان، لازم است رویکرد آموزش رسمی از محتوای صرف به روابط انسانی و تعاملات موثر بازنگری شود

کلیدواژه ها:

رابطه معلم و دانش آموز ، مهارت های اجتماعی ، آموزش و پرورش ، تعاملات کلاسی ، رشد اجتماعی ، تحلیل انتقادی