پژوهش های معلمی: از نظریه به عمل

مقاله حاضر به بررسی مفهوم "پژوهش های معلمی" به عنوان یک راهکار بنیادین برای پر کردن شکاف دیرینه میان نظریه های آموزشی و عملکرد عملی در کلاس درس می پردازد. به طور سنتی، دانش آموزشی در محیط های دانشگاهی تولید و به صورت تجویزی به معلمان ابلاغ می شود، رویکردی که اغلب به دلیل انتزاعی بودن و عدم انطباق با واقعیت های پیچیده و پویای کلاس درس، کارایی لازم را ندارد. این مقاله استدلال می کند که توانمندسازی معلمان برای ایفای نقش به عنوان پژوهشگر، فرآیندی تحول آفرین است که به آن ها امکان می دهد تا به صورت نظام مند، مسائل و چالش های محیط آموزشی خود را شناسایی، تحلیل و برای آن ها راه حل های مبتنی بر شواهد و متناسب با بافت پیدا کنند. این فرآیند، که اغلب در قالب اقدام پژوهی یا پژوهش روایی صورت می گیرد، به معلمان کمک می کند تا نظریه ها را در عمل بیازمایند، آن ها را بومی سازی کرده و حتی دانش جدیدی را از دل تجربیات زیسته خود خلق کنند. در نتیجه، پژوهش معلمی نه تنها به رشد حرفه ای پایدار معلم، افزایش خودکارآمدی و تفکر انتقادی او منجر می شود، بلکه با انطباق مستمر روش های تدریس با نیازهای واقعی دانش آموزان، کیفیت یادگیری را به طور مستقیم ارتقا می بخشد. این رویکرد، دانش آموزشی را از یک کالای وارداتی به یک محصول تولیدی در بطن مدرسه تبدیل کرده و با ایجاد یک چرخه پویا از نظریه، عمل و بازاندیشی، به بهبود پایدار و درونی نظام آموزشی کمک شایانی می نماید. در نهایت، پژوهش های معلمی به مثابه پلی است که دنیای انتزاعی نظریه پردازان را به دنیای واقعی و عملی معلمان و دانش آموزان متصل می سازد.

کلیدواژه ها:

پژوهش معلمی ، نظریه و عمل ، اقدام پژوهی ، رشد حرفه ای ، دانش مبتنی بر عمل