نقش فناوری های نوین در تحول الگوهای تدریس و یادگیری در آموزش ابتدایی

چکیده پژوهش حاضر به بررسی نقش فناوری های نوین در تحول الگوهای تدریس و یادگیری در آموزش ابتدایی ایران با تمرکز بر فرصت ها، چالش ها و تاثیرات این فناوری ها بر تعامل کلاسی، انعطاف پذیری آموزشی و دسترسی به منابع پرداخته است. هدف این مطالعه، ارائه دیدگاهی جامع از چگونگی ادغام فناوری در نظام آموزشی ابتدایی ایران و پیشنهاد راهکارهایی برای بهبود کیفیت آموزش و کاهش نابرابری های آموزشی است. روش پژوهش مبتنی بر تحلیل منابع علمی و اسناد موجود، از جمله مطالعات جهانی و بومی، و چارچوب های نظری مانند مدل های SAMR و TPACK است. یافته ها نشان می دهند که فناوری های نوین مانند تخته های هوشمند، پلتفرم های یادگیری آنلاین، واقعیت افزوده و بازی سازی، با ایجاد محیط های یادگیری تعاملی و شخصی سازی شده، مشارکت دانش آموزان و کیفیت آموزش را بهبود بخشیده اند. با این حال، چالش هایی مانند کمبود زیرساخت های دیجیتال، ناکافی بودن آموزش معلمان و نابرابری های منطقه ای مانع از بهره برداری کامل از این فناوری ها در ایران شده است. نتایج این پژوهش بر ضرورت تقویت زیرساخت ها، آموزش معلمان و بومی سازی فناوری ها برای تحقق عدالت آموزشی و ارتقای کیفیت یادگیری در آموزش ابتدایی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

ادغام فناوری در نظام آموزشی ، آموزش دیجیتال ، آموزش ابتدایی ، توسعه حرفه ای معلمان ، فناوری های نوین در آموزش