پیش بینی پیشرفت تحصیلی با رویکرد روان شناسی شناختی: از نظریه تا کاربرد در مدارس

پیشرفت تحصیلی به عنوان یکی از شاخص های کلیدی اثربخشی نظام آموزشی، از اهمیت ویژه ای در حوزه روان شناسی تربیتی برخوردار است. شناسایی عوامل موثر بر پیشرفت تحصیلی، به ویژه از منظر روان شناسی شناختی، می تواند دیدگاه های ارزشمندی در جهت بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ارائه دهد. پژوهش حاضر با هدف پیش بینی پیشرفت تحصیلی با رویکرد روان شناسی شناختی و بررسی نقش متغیرهای راهبردهای مقابله ای، سبک های اسنادی و اضطراب امتحان در پیش بینی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شد. این پژوهش از نوع همبستگی و پیش بین بود که با نمونه ای متشکل از ۲۵۰ دانش آموز دوره متوسطه شهر جیرفت در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ اجرا گردید. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های اسنادی (ASQ)، پرسشنامه راهبردهای مقابله ای اندلر و پارکر، پرسشنامه اضطراب امتحان فیلیپس و آزمون پیشرفت تحصیلی تیمز بود. نتایج تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد بین پیشرفت تحصیلی با راهبردهای مقابله ای و سبک های اسنادی رابطه مثبت و معنادار، و با اضطراب امتحان رابطه منفی وجود دارد. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد راهبردهای مقابله ای با ضریب بتای ۰.۴۲۷ و سبک های اسنادی با ضریب بتای ۰.۲۱۶ پیش بینی کننده های معناداری برای پیشرفت تحصیلی هستند. در مجموع، یافته های این پژوهش اهمیت متغیرهای شناختی در پیش بینی پیشرفت تحصیلی را تایید می کند و مبنایی برای طراحی مداخلات آموزشی مبتنی بر روان شناسی شناختی در مدارس فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

پیشرفت تحصیلی ، روان شناسی شناختی ، راهبردهای مقابله ای ، سبک های اسنادی ، اضطراب امتحان