روانشناسی محیطی و طراحی فضاهای باز معاصر: رابطه ی ذهن، ادراک و معماری در دوران مدرن

روانشناسی محیطی به عنوان یک حوزه بین رشته ای، نقش کلیدی در طراحی فضاهای باز معاصر ایفا می کند. این مقاله به بررسی رابطه بین ذهن، ادراک و معماری در محیط های شهری مدرن می پردازد و تاکید می کند که طراحی فضاهای باز شهری باید مبتنی بر اصول روانشناختی باشد تا سلامت روان و بهزیستی شهروندان را ارتقا دهد. با افزایش شهرنشینی و مواجهه با عوامل استرس زایی مانند آلودگی صوتی و ازدحام، نیاز به فضاهایی که از نظر حسی و شناختی ترمیم کننده باشند، بیش از پیش احساس می شود. نظریه های ترمیم توجه (ART) و کاهش استرس (SRT) به عنوان چارچوب های نظری اصلی مطرح شده اند که بر نقش طبیعت و عناصر طبیعی در بازیابی شناختی و کاهش استرس تاکید دارند. طراحی بیوفیلیک نیز با ادغام عناصری مانند نور طبیعی، پوشش گیاهی و آب، به عنوان راهبردی موثر برای ایجاد محیط های شهری انسان محور معرفی شده است. مطالعات موردی نشان می دهند که فضاهای عمومی و اداری طراحی شده بر اساس این اصول، بهبود قابل توجهی در خلق و خو، تمرکز و کاهش استرس کاربران ایجاد می کنند. با این حال، چالش هایی مانند تفاوت های فرهنگی، نیاز به تحقیقات طولی و همکاری بین رشته ای بین روانشناسان و معماران، هنوز پابرجاست. آینده طراحی شهری به سمت ادغام فناوری های هوشمند و رویکردهای شهرنشینی ترمیمی پیش می رود تا پاسخگوی نیازهای روانشناختی فردی باشد. در نهایت، این مقاله بر لزوم اولویت دهی به رفاه روانشناختی در طراحی فضاهای شهری و ایجاد جوامع مقاومتر و شادتر تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

طراحی بیوفیلیک ، سلامت روان شهری ، روانشناسی محیطی ، طراحی فضای باز شهری