پیامدهای یادگیری روش­های آموزش هیبرید در بافت تربیت بدنی: یک مرور نظام ­مند

هدف اصلی مرور نظام­مند حاضر، ترکیب کیفی یافته­های مطالعاتی درخصوص تاثیر روش­های آموزش هیبرید بر پیامدهای جسمی-حرکتی، عاطفی، شناختی و اجتماعی یادگیری در بافت تربیت بدنی آموزشگاهی بود. مطالعه حاضر براساس خط مشی های نسخه ۲۰۲۰ بیانیه پریزما طراحی شد. جستجو با استفاده از ۲۶ عبارت از پایگاه­های اطلاعات علمی فارسی (سه مورد) و انگلیسی (۱۰ مورد) بین سال­های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۲ میلادی انجام شد. پس از بررسی عناوین، چکیده­ها، رکوردهای تکراری، متن­کامل مقالات و معیارهای ورود و خروج، ۳۵ مطالعه واجد شرایط انتخاب شد. درمجموع، ۴/۷۱ درصد مطالعات مربوط به هفت سال اخیر بودند و ۲۶۰۰ نفر در آن ها شرکت داشتند (۴۸ درصد پسر). بیشتر مطالعات در اسپانیا (۷/۴۵ درصد) و پرتغال (۹/۲۲ درصد) اجرا شد و تنها سه مطالعه (۶/۸ درصد) مربوط به ایران بود. اکثر مطالعات روی آموزش ۱۷ محتوای آموزشی ورزشی در زمینه تربیت بدنی مقطع متوسطه متمرکز بودند (۳/۷۴ درصد). درمجموع، ۱۴ روش آموزش هیبرید شناسایی شد که در آن ها مدل­های آموزش ورزش (۸/۸۵ درصد)، آموزش بازی برای فهمیدن (۲۰ درصد)، آموزش مسئولیت­پذیری فردی و اجتماعی (۹/۲ درصد) و تربیت بدنی رسمی (۹/۲ درصد) به عنوان مدل پایه بودند. پیامدهای عاطفی (۳/۵۴ درصد)، اجتماعی (۹/۴۲ درصد)، جسمی-حرکتی (۴۰ درصد) و شناختی (۷/۲۵ درصد)، به ترتیب بیشترین حیطه­های بررسی شده بودند. به جز تعداد اندکی شواهد ناهمخوان، روش­های آموزش هیبرید در ایجاد پیامدهای مثبت یادگیری بر روش­­های غیرهیبرید برتری داشتند. در انتها، درباره ملاحظات روش­شناسی و مسیرهای مطالعاتی آتی درخصوص روش­های آموزش تربیت بدنی در مدارس بحث شد.

کلیدواژه ها:

تربیت بدنی ، روش آموزش ، روش آموزش غیرخطی ، روش آموزش هیبرید ، آموزشی مبتنی بر مدل