ارزیابی تغییرات آناتومیک و دزیمتریک تومور و ارگان های در معرض خطر در طول پرتودرمانی با دستگاه توموتراپی برای تومورهای مغزی و بررسی ضرورت پرتودرمانی تطبیقی

مقاله پژوهشی مقدمه: در مورد تغییرات آناتومیکی و دزیمتریک در طول پرتودرمانی تومورهای مغزی، نظرات متفاوتی وجود دارد. هدف از این مطالعه، ارزیابی تغییرات آناتومیک و دزیمتریک تومور و ارگان های در معرض خطر در طول پرتودرمانی و ارزیابی میزان ضرورت انجام پرتودرمانی تطبیقی (Adaptive radiotion therapy) ART بود. روش ها: این مطالعه ی توصیفی- تحلیلی از نوع مقطعی بود که بر روی ۴۴ نفر از بیماران مبتلا به تومورهای مغزی که با توموتراپی مارپیچی درمان شده بودند انجام شد. تفاوت های بین حجم و دوز PTV و OARها در مرحله طراحی درمان، اولین و آخرین جلسه ی درمان بدست آمدند. تفاوت بین دوزهای واقعی تجمعی در آخرین جلسه و دوزهای طراحی شده جهت ارزیابی میزان ضرورت ART استفاده شد. یافته ها: حداکثر ۰۹/۹ درصد از کل بیماران مبتلا به تومورهای مغزی در اثر تغییرات آناتومیک حین پرتودرمانی، بعضی از OARهای آن ها (ساقه مغز) دوز بیش از حد تحمل دریافت نمودند و نیاز به ART داشتند. حدود ۲۰/۴۵ درصد از آنها به دلیل نزدیکی OARهای آن ها به تومور در همان مرحله طراحی درمان، بالاتر از حد تحمل بافت دوز دریافت می نمودند و تغییرات حجم و دوز در حین پرتودرمانی باعث این دریافت دوز بیش از حد تحمل نشده بود. نتیجه گیری: با در نظر گرفتن اینکه تغییرات آناتومیکی به چه میزان منجر به این شده که هر ارگان، دوز بیش از حد تحمل خود دریافت نماید، درصد کمی از بیماران به استفاده از ART نیاز داشتند. از طرفی کاهش بازه ی زمانی بین شبیه سازی و اولین جلسه ی درمان می تواند نقش مهم تری در کاهش تفاوت ها در مراحل پرتودرمانی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

تومورهای مغزی ، آناتومیک ، دزیمتریک ، توموتراپی مارپیچی ، پرتودرمانی تطبیقی