کنترل سطح خیابانی جرائم وتخلفات شهری؛ از سوگیری تا تنظیم گری

ماموران برقراری نظم وانضباط شهری تصمیماتی متناسب با زمینه اجرااخذ می نمایند که از دید ناظران حمل بر تبعیض شده ودر مجموع شائبه سوء استفاده را در شهروندان تداعی می نماید. راهکارهای متعددی با هدف محدودسازی این اختیار اجرا گردیده که نتایج در مقایسه با هزینه ها ناموفق ارزیابی می گردند. در ایران؛فعالیت ماموران سطح خیابانی کنترل کننده جرائم وتخلفات شهری دارای قالب مشخص ونظریه مند نبوده ونمی توان آنرا تابع الگوی مشخصی دانست که باعث گردیده معدود اقداماتی که برای محدودسازی طراحی گردیده به اشتباه بر روی روش های محدود کننده اختیار این افراد قرار گرفته و توسعه دهنده گفتمان قدرت و ناموفق باشد. بررسی ها نیز گویای آنست که هیچگونه مطالعات علمی در این خصوص در کشور انجام نگرفته لذا بیم آن می رود در فقدان این مطالعات ،تمایل مدیران به گسترش رویکردهای قهری رو به فزونی نهاده وکاهش تبعیت شهروندان را در پی داشته باشد. این مقاله که به روش توصیفی – تحلیلی وبرپایه مطالعات کتابخانه ای تدوین گردیده ، به دنبال پاسخ به این پرسش است ماموران مداخله کننده در کنترل جرائم وتخلفات شهری دارای چه مشخصاتی بوده ؟و چه عواملی بر سوگیری ایشان در هنگام کنترل جرائم وتخلفات شهری موثر بوده و چه نوع راهبردی توانائی رفع نگرانی های ناشی از سوگیری ایشان را دارد؟ بنظر می رسد با مدنظر قرار دادن وضعیت کشور وجود اختیار یک امتیاز بوده وآنچه بوجود آورده جانبداری در کنترل می گردد سوگیری ناشی از سایر عوامل است که می باید در جهت کاهش تاثیر آن اقدام نمود که در این مقاله به آن پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

جرائم وتخلفات شهری ، اختیار ، بروکرات های سطح خیابان ، تنظیم گری پاسخگو ، سوگیری