تحلیل نقش چارچوب های اعتماد دیجیتال در افزایش امنیت تعاملات مالی در بانکداری آنلاین

در عصر بانکداری دیجیتال، شکل گیری تعاملات مالی در بسترهای الکترونیکی با سرعت و پیچیدگی روزافزونی همراه شده است؛ در این میان، مفهوم «اعتماد دیجیتال» به یکی از پیش نیازهای اساسی برای تضمین امنیت، مشروعیت و پایداری روابط مالی آنلاین تبدیل شده است. چارچوب های اعتماد دیجیتال مجموعه ای از استانداردها، الزامات حقوقی، و سازوکارهای فنی هستند که هدف آن ها ایجاد محیطی امن و قابل اطمینان برای شناسایی هویت کاربران، حفاظت از داده ها و تضمین صحت تعاملات الکترونیکی است. در این مقاله، نقش این چارچوب ها در افزایش امنیت تعاملات مالی در بانکداری آنلاین مورد بررسی قرار گرفته و با نگاهی تطبیقی، نمونه هایی از چارچوب های معتبر بین المللی نظیر NIST Digital Identity Framework در ایالات متحده، eIDAS در اتحادیه اروپا و «چارچوب اعتماد دیجیتال دولت انگلستان» تحلیل می شود. همچنین وضعیت فعلی حاکم بر نظام حقوقی و فنی ایران در حوزه شناسایی دیجیتال و امنیت اطلاعات در نظام بانکی، با این چارچوب ها مقایسه شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که چارچوب های اعتماد دیجیتال، به ویژه در ترکیب با مقررات حفاظت از داده ها (نظیر GDPR) و سیاست های احراز هویت چندمرحله ای، نقش تعیین کننده ای در پیشگیری از سوءاستفاده های مالی، ارتقاء شفافیت خدمات بانکی، و جلب اعتماد عمومی ایفا می کنند. در نتیجه، نبود یا ضعف این چارچوب ها در کشورهایی مانند ایران می تواند فضای تعاملات مالی دیجیتال را با تهدیدات ساختاری مواجه سازد. در پایان، پیشنهاداتی برای تدوین چارچوب اعتماد ملی در ایران، با تاکید بر تطبیق با زیرساخت های بانکی موجود و ملاحظات حقوقی مربوط به حریم خصوصی و مسئولیت پذیری پلتفرم ها، ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

اعتماد دیجیتال ، بانکداری آنلاین ، احراز هویت ، امنیت سایبری ، شناسایی الکترونیکی