بسط مفهوم استعاری«بیم در غزلیات شهریار » با رویکرد زبانشناسی شناحتی

نظریه استعارهی مفهومی که نخستین بار توسط جورج لیکاف و مارک جانسون ۱۹۸۰ مطرح شد، بر این اصل تاکید دارد که استعارهها نهتنها ابزارهای زبانی، بلکه سازوکارهایی بنیادین در تفکر و شناخت انسانی هستند. بر اساس این نظریه، ذهن انسان مفاهیم انتزاعی را از طریق استعارههایی درک می کند که بر پایه تجربیات ملموس و روزمره شکل گرفتهاند. این رویکرد علاوه بر زبان شناسی شناختی، در تحلیل متون ادبی نیز کاربرد دارد و نشان میدهد که شاعران و نویسندگان چگونه با بهره گیری از استعارهها، تجارب ذهنی و عاطفی خود را به شیوه ای ملموس و قابلفهم بیان می کنند. پژوهش حاضر، که به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است، در پی دستیابی به الگویی شناختی از مفهوم در اشعار شهریار و تبیین ارتباط میان استعاره »بیم« سازیهای به کاررفته با جهانبینی و تفکر اوست. این مطالعه همچنین میکوشد داللت های تازهای در شناخت ذهن و زبان شاعر ارائه دهد. یافته های پژوهش نشان میدهد که نظریه های روشمند و کاربردی استعارهی مفهومی می توانند الگویی مناسب برای درک دقیق جنبه های ناملموس احساس ترس در نگرش و دنیای درونی شهریار فراهم آورند. شهریار برای بیان ابعاد گوناگون ترس از حوزههای تجربی و انتزاعی متعددی بهره گرفته است. در این پژوهش، وجوه مختلف این مفهوم در چارچوب استعارهی مفهومی، همراه با تجارب حسی متنوع و بار معنایی مثبت و منفی، با هدف عینی مورد بررسی قرار گرفته است »بیم« سازی مفهوم.

کلیدواژه ها:

غزلیات شهریار ، مفهوم بیم ، استعاره مفهومی ، تحلیل شناختی