سنجش آمادگی پرستاران نظامی در مواجهه با بحران

هدف اصلی پژوهش حاضر سنجش آمادگی پرستاران نظامی در مواجهه با بحران است. جامعه مورد مطالعه پرستاران شاغل در بیمارستان های نظامی شهر تهران می باشند. در این پژوهش نمونه گیری سهمیه ای و تصادفی بود. نمونه ها به صورت سهمیه ای از هر بیمارستان با توجه به تناسب تعداد پرستاران شاغل به صورت تصادفی انتخاب شدند. با توجه به جدول مورگان، حجم نمونه در این پژوهش ۳۰۸ نفر برآورد شد. ابزار اصلی جمع آوری اطلاعات در این پژوهش، پرسشنامه بوده است. به منظور بررسی نرمال بودن توزیع داده ها از آزمون کولموگروف اسمیرنوف استفاده شد که توزیع داده ها غیر نرمال بود. برای پاسخ به سوالات پژوهش از آزمون تی تک نمونه ای استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که آمادگی پرستاران نظامی تهران در مواجهه با بحران، با نمرات متوسط کمی بالاتر از حد متوسط، نیازمند بهبود است. در حالی که یافته ها بر تاثیر سابقه کار (۳۱ درصد)، سن (۳۳ درصد) و جنس (۳۲ درصد) بر میزان آمادگی تاکید می کند، نیاز به آموزش های موثر و تامین تجهیزات پزشکی مناسب برای افزایش کارایی پرستاران در شرایط بحرانی لازم است. توانمندسازی پرستاران با تمرکز بر تجربه، مهارت های کلیدی و تجهیزات پزشکی به منظور بهبود عملکرد آنها در مدیریت بحران های بهداشتی ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

پرستاران نظامی ، بحران ، مدیریت بحران ، بیمارستان های نظامی