بازشناسی تطبیقی ساختارکالبدی محله در شهرهای ایرانی–اسلامی

تاریخ معماری و شهرسازی سرزمین ایران سرشار از آموزه های ارزشمند و در عین حال نقاط مبهمی است که شناخت آن بر محققان حوزه های شهری ضروری است. در این میان "محله" یکی از اجزاء شهر ایرانی است که تحولات گسترده ای کالبدی و ماهوی و نیز گذر زمان و نشستن غبار فراموشی بر چهره ی سنتی اش، ماهیت آن را تهدید می کند، از سوی دیگر، سکونت امروز مبین قطع تعامل معنایی میان ساکنان و محلات به مثابه مکان است. از آنجا که در شهرهای ایران، نواحی مسکونی به محله های مختلف و مجزا تقسیم می شدند، در واقع محله یک تشکل اجتماعی است که فعالیت ها و محوطه های عمومی آن به شکل عام و باز و مکانی جهت برقراری روابط اجتماعی و ارتباطات چهره به چهره بود و در این حالت محیط به لنگرگاهی روانی مبدل می گشت که در آن هویتمندی و هویت محله های نوعی ارزش محسوب می شد و محلات به عنوان محورهای شکل دهی بافت در شهرهای ایرانی-اسلامی مطرح بوده اند و بر همین اساس پژوهشگران پژوهش رو با استفاده از روش توصیفی و تحلیلی و کتابخانه های به دنبال آن است که به بازشناسی تطبیقی فعالیت های کالبدی محیط در بافت و چگونگی عناصر وابسته در آن در دوره های مختلف تاریخ به پردازد تا بتواند به درک درست مفاهیم از ساختار شکل گیری و توسعه محیط منجر گردد.

کلیدواژه ها:

شهرهای ایرانی-اسلامی ، محله ، معماری ، ساختار کالبدی