مطالعه تطبیقی اثر روش تدریس سنتی، یادگیری مبتنی بر پروژه و آموزش معکوس در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

روش های تدریس سنتی، یادگیری مبتنی بر پروژه و آموزش معکوس، هر کدام بر مبنای دیدگاه ها و اصول متفاوتی شکل گرفته اند و کارکردهای متنوعی در فرآیند یادگیری دارند. هدف از این تحقیق، مطالعه تطبیقی تاثیر این سه روش بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است تا بتوان شناخت جامع تری از نقاط قوت و محدودیت هر روش به دست آورد و راهکارهای موثری برای بهبود آموزش ارائه نمود. روش های نوین باعث افزایش انگیزه، تقویت مهارت های تفکر انتقادی، خودتنظیمی و همکاری در دانش آموزان شده و پیشرفت تحصیلی آن ها را بهبود می بخشند، در حالی که روش سنتی در بسیاری از موارد با محدودیت هایی مواجه است که یادگیری عمیق و پایدار را تحت تاثیر قرار می دهد. این تحقیق با تکیه بر مبانی نظری رفتارگرایی، ساخت گرایی، نظریه یادگیری فعال و انگیزشی، به تحلیل چگونگی تاثیر هر یک از روش های تدریس بر فرایند یادگیری می پردازد و همچنین چالش ها و فرصت های اجرایی آن ها را در نظام آموزشی ایران مورد توجه قرار می دهد. نتایج به دست آمده می تواند برای معلمان، مدیران و سیاست گذاران آموزشی راهنمایی های علمی و عملی فراهم آورد تا با اتخاذ رویکردهای به روز و متناسب با نیازهای دانش آموزان، کیفیت آموزش را ارتقاء بخشند. این پژوهش بر اهمیت ایجاد بستر مناسب برای آموزش فعال، استفاده از فناوری های نوین آموزشی و توجه به ویژگی های فردی دانش آموزان تاکید دارد. ترکیب هوشمندانه روش های تدریس سنتی و نوین می تواند زمینه ساز بهبود مستمر پیشرفت تحصیلی و پرورش مهارت های لازم برای زندگی در دنیای معاصر باشد. بدین ترتیب، نتایج تحقیق می تواند به تحول نظام آموزشی و ارتقای سطح کیفی آموزش در مدارس کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

روش تدریس سنتی ، یادگیری ، پروژه ، آموزش معکوس ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان