یادگیری در سایه همکاری: نقش تعاملات گروهی در تقویت باورهای تحصیلی دانش آموزان

باور به توانایی شخصی در موفقیت تحصیلی یا همان خودکارآمدی، یکی از مهم ترین عوامل انگیزشی در فرایند یادگیری است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر الگوی یادگیری مشارکتی بر ارتقای سطح خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. رویکرد یادگیری مشارکتی، با تاکید بر کار گروهی، تعامل فعال و مسئولیت پذیری فردی در بستر جمعی، بستری فراهم می آورد که در آن دانش آموزان نه تنها درگیر فرایند یادگیری می شوند، بلکه احساس توانمندی و اثربخشی بیشتری نسبت به عملکرد تحصیلی خود پیدا می کنند. در این مطالعه، از روش شبه تجربی استفاده شد و گروهی از دانش آموزان در قالب کلاس هایی با طراحی یادگیری مشارکتی آموزش دیدند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که دانش آموزانی که در محیط های مشارکتی آموزش دیده اند، سطح بالاتری از خودکارآمدی تحصیلی را نسبت به گروه کنترل تجربه کرده اند. این افزایش خودکارآمدی در شاخص هایی چون اعتماد به توانایی حل مسئله، استمرار در مواجهه با چالش های درسی و احساس مسئولیت نسبت به یادگیری مشهود بود. یافته ها بر اهمیت طراحی محیط های یادگیری تعاملی و تقویت نقش دانش آموزان در فرایند یاددهی یادگیری تاکید دارد؛ محیط هایی که با ایجاد فرصت تجربه موفقیت جمعی، زمینه ساز تقویت باورهای مثبت نسبت به توانایی های تحصیلی می شوند.واژگان کلیدی: یادگیری گروهی، خودکارآمدی تحصیلی، تعامل آموزشی