یادگیری عاطفی: نقش ظرفیت هیجانی و تعامل معنادار معلم در پویایی کلاس درس

در دنیای پیچیده و پویای آموزش، تنها انتقال دانش کافی نیست؛ بلکه کیفیت رابطه انسانی بین معلم و دانش آموز و توانایی معلم در مدیریت عواطف و احساسات، نقشی کلیدی در شکل دهی به یک تجربه یادگیری اثربخش ایفا می کند. پژوهش حاضر به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه هوش هیجانی معلمان و شیوه ارتباط آن ها با دانش آموزان می تواند فضای یادگیری را به محیطی فعال، انگیزشی و موثر تبدیل کند. یافته های حاصل از تحلیل پرسش نامه ها و بازخوردهای آموزشی نشان می دهد که معلمانی که توانایی درک، بیان و تنظیم هیجانات خود و دیگران را دارند، نه تنها برخوردهای آموزشی سازنده تری دارند بلکه میزان مشارکت، اعتماد و انگیزش دانش آموزان در کلاس آن ها نیز به طور چشم گیری افزایش می یابد. تعاملات گرم، احترام محور و همدلانه معلمان با دانش آموزان، احساس امنیت روانی و تعلق را در محیط کلاس تقویت کرده و موجب بهبود نتایج تحصیلی می شود. بر این اساس، توجه به ابعاد عاطفی آموزش و توانمندسازی معلمان در حوزه هوش هیجانی و مهارت های ارتباطی، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای ارتقای کیفی آموزش در مدارس است. این پژوهش بر اهمیت نگاه انسانی تر به آموزش تاکید دارد، نگاهی که یادگیری را در بستر احساس، درک و رابطه رشد می دهد.واژگان کلیدی: یادگیری عاطفی، تعامل معلم و دانش آموز، هوش هیجانی