بررسی رابطه بین میزان خودتنظیمی هیجانی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان

هدف از این پژوهش، بررسی رابطه بین میزان خودتنظیمی هیجانی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان است. خودتنظیمی هیجانی به عنوان توانایی فرد در مدیریت و تعدیل احساسات خود، نقش کلیدی در فرآیندهای شناختی و رفتاری ایفا می کند. در محیط آموزشی، دانش آموزانی که مهارت های خودتنظیمی هیجانی بالاتری دارند، قادر به مقابله موثرتر با استرس های تحصیلی، مدیریت اضطراب امتحان، حفظ تمرکز، و افزایش انگیزه یادگیری هستند. این مهارت ها به آن ها کمک می کند تا در مواجهه با چالش های درسی انعطاف پذیرتر بوده و به اهداف آموزشی خود پایبند بمانند. موفقیت تحصیلی، به عنوان یکی از مهم ترین شاخص های عملکرد آموزشی، تحت تاثیر عوامل متعددی از جمله توانایی های شناختی، ویژگی های شخصیتی، و مهارت های خودتنظیمی قرار دارد. در این مطالعه، تلاش می شود تا با بررسی ادبیات نظری و پژوهشی موجود، شواهد مربوط به تاثیر مستقیم و غیرمستقیم خودتنظیمی هیجانی بر بهبود عملکرد تحصیلی، نمرات امتحانی، و مشارکت فعال دانش آموزان در فعالیت های کلاسی مورد بحث و تحلیل قرار گیرد. این پژوهش می تواند بینش های ارزشمندی را برای طراحان برنامه های آموزشی و والدین فراهم آورد تا با تمرکز بر توسعه مهارت های خودتنظیمی هیجانی در دانش آموزان، به ارتقای سطح موفقیت تحصیلی آن ها کمک کنند.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی هیجانی ، موفقیت تحصیلی ، دانش آموزان ، هیجان ، آموزش.