ارزیابی تاثیر نقشه برداری سه بعدی (۳D Mapping) بر طراحی فضاهای شهری فراگیر برای سالمندان و افراد کم توان

نقشه برداری سه بعدی (۳D Mapping) به عنوان یکی از فناوری های نوین شهرسازی، در سال های اخیر نقش چشمگیری در بهبود فرآیند طراحی و بازآفرینی فضاهای شهری ایفا کرده است. با افزایش جمعیت سالمندان و افراد کم توان و توجه روزافزون به مفاهیم عدالت اجتماعی و شهرسازی فراگیر، اهمیت به کارگیری ابزارهای دقیق و نوآورانه جهت پاسخگویی به نیازهای این گروه های اجتماعی بیش از پیش نمایان شده است. این پژوهش به ارزیابی تاثیر نقشه برداری سه بعدی بر طراحی فضاهای شهری فراگیر، با تمرکز بر نیازهای سالمندان و افراد دارای توانایی محدود می پردازد.در ابتدا، مروری تحلیلی بر ادبیات پژوهش های مرتبط با ابعاد فیزیکی–محیطی فضای شهری برای سالمندان، شاخص های دسترس پذیری، ایمنی و آسایش، و فناوری های مبتنی بر داده های مکانی انجام شد. سپس قابلیت های فنی و کاربردی فناوری نقشه برداری سه بعدی در ثبت جزئیات محیطی، مدل سازی هندسی، شبیه سازی حرکت و تحلیل موانع مورد بررسی قرار گرفت. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی است و داده ها از طریق مطالعات اسنادی، نمونه برداری میدانی، مصاحبه با کارشناسان شهرسازی و بهره برداران واقعی (سالمندان و افراد کم توان) جمع آوری شده است. به منظور سنجش اثرگذاری، دو سناریو در روند طراحی شهری با و بدون استفاده از ۳D Mapping در یک محله شهری متوسط مورد مقایسه قرار گرفت؛ در هر سناریو شاخص هایی چون شناسایی نقاط کور، مسیرهای فاقد شیب بند، تشخیص موانع سطحی و کیفیت مسیرهای حرکتی به تفصیل بررسی شد.

کلیدواژه ها:

نقشه برداری سه بعدی (۳D Mapping) ، طراحی شهری فراگیر ، سالمندان ، افراد کم توان ، دسترس پذیری شهری ، مدل سازی محیطی ، فناوری های نوین شهری