ارزیابی نقش الگوهای توسعه فضایی در شکل گیری نواحی ناکارآمد شهری (مطالعه موردی: شهر خوی)

تحولات فضایی شهرهای ایران در دهه های اخیر، به ویژه در شهرهای متوسط، نشان دهنده روندی نگران کننده در گسترش نامتوازن و غیرمنسجم کالبد شهری است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش الگوهای توسعه فضایی در شکل گیری نواحی ناکارآمد شهری در شهر خوی انجام شده است. روش تحقیق از نوع کاربردی و با رویکرد توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات اسنادی، مشاهده میدانی، تحلیل GIS و مصاحبه با کارشناسان گردآوری شده اند. نتایج نشان داد که توسعه شهری در خوی عمدتا به صورت پراکنده و پهن دست انجام شده و این الگوها با افزایش نواحی کم برخوردار، فاقد خدمات و زیرساخت های مناسب همراه بوده اند. آزمون آماری پیرسون نیز وجود رابطه معنادار میان نوع توسعه فضایی و میزان ناکارآمدی شهری را تایید کرد. در پایان، پیشنهاداتی در سه سطح مدیریتی، برنامه ریزی فضایی و مشارکت اجتماعی برای اصلاح روند توسعه شهری ارائه شده است. این پژوهش می تواند مبنایی برای سیاست گذاری های شهری و بازآفرینی نواحی ناکارآمد در شهرهای متوسط ایران باشد.

کلیدواژه ها:

توسعه فضایی ، ناکارآمدی شهری ، عدالت فضایی ، شهر خوی ، برنامه ریزی شهری ، توسعه پهن دست.