بررسی تاثیر مداخله مبتنی بر درمان شناختی–طرحواره ای بر کاهش اضطراب و افزایش تاب آوری در دانش آموزان نوجوان دارای تجربه های استرس زا در شهر اهرم

هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر مداخله مبتنی بر درمان شناختی–طرحواره ای بر کاهش اضطراب و افزایش تاب آوری در دانش آموزان نوجوان دارای تجربه های استرس زا در شهر اهرم بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر و پسر دوره متوسطه اول و دوم دارای تجربه های استرس زا در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ بود که از میان آن ها، ۷۰ نفر با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۳۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش تحت ۸ جلسه مداخله گروهی درمان شناختی–طرحواره ای قرار گرفت و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. برای سنجش متغیرها از پرسشنامه اضطراب بک و مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شدند.یافته ها نشان داد که درمان شناختی–طرحواره ای به طور معناداری موجب کاهش نمرات اضطراب (p<۰.۰۰۱, η²=۰.۲۷) و افزایش نمرات تاب آوری (p<۰.۰۰۱, η²=۰.۳۲) در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. نتایج این پژوهش با تاکید بر اهمیت اصلاح طرح واره های ناسازگار اولیه، نشان می دهد که این نوع مداخله می تواند در بافت مدرسه، رویکردی موثر برای ارتقاء سلامت روان و توانمندی نوجوانان در مواجهه با چالش های تحصیلی و خانوادگی باشد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی–طرحواره ای ، اضطراب ، تاب آوری ، تجربه های استرس زا ، دانش آموزان نوجوان